نگاه نگران دوستداران محیط زیست به جمعیتی است که نه برای مرگ بلکه برای فرار از تکنولوژی به ساحل هجوم آورده اند،زیرا آنان زیبارویان غافلی هستند که نمیدانند به  قربانگاه آمده اند!

سونار،شاید برای بعضی ها مطلبی غیر آشنا باشد اما برای برخی حیوانات خیر.

در لغت سونار،ناوبری و تشخیص فاصله توسط صوت بیان می شود و در مراکز علمی تکنولوژی است که با استفاده از انتشار صدا در زیر آب قادر به شناسایی موانع،زیردریایی و کشتی ها میتوان گردید.

اما از دیدگاه دوستداران محیط زیست سونار یک تکنولوژی مرگ آور است و ظالمانه ترین کشتار آرام که به خود کشی دست جمعی نهنگها در میان انسانها تعبیر شده است برای آنکه این قربانیان بی صدا،ساکت تر بمیرند!

آیا تا به حال به این موضوع اندیشه اید که تکنولوژی بهتر است یا محیط زیست؟ما تا چه حد می توانیم قاتل باشیم؟امروزه کمتر اقیانوس یا دریایی است که از آلودگی فراصوتی سونار زیردریایی ها در امان باشند.

همانطور که میدانیم نهنگها نیز همانند سایر جانوران زیر دریا،به حس شنوایی خود وابسته هستند،از این رو با توجه به امواجی که از خود ساطع می کنند و امواجی که در اثر برخورد و بازتاب آنها دریافت می کنند می توانند موانع،نواحی عمیق و کم عمق را تشخیص دهند.

اینجاست که قاتلان وارد می شوند،انسانهای دوستدار تکنولوژی با بسامدهایی که برای این آبزیان قابل شنیدن است! امواج سونار زیر دریایی ها قاتل این حیوانات زیباست،چرا که در بسامدهایی فرستاده می شوند که برای این آبزیان در حد آستانه دردناکی است.

امواج سونار زیر دریایی ها سبب می شود که نهنگ ها تعادل خود را  از دست بدهند و دچار سرگیجه شوند از این رو برای فرار از این صدای آزار دهنده دو راه در پیش خود ببینند.

اول : رفتن به نواحی عمیق دریاها و اقیانوس ها که خبری از این تکنولوژی و زیردریایی ها نیست.

دوم: رفتن به نواحی کم عمق نزدیک ساحل.

حالت اول برای استراحت و مدت طولانی امکان پذیر نیست،زیرا این حیوانات برای تنفس نیازمند آمدن بر روی آب جهت می باشند.بنابراین حالت دوم را انتخاب و به نزدیکی ساحل پناه می برند.

اما غافل از اینکه بر اثر جذر و مد،میزان بالا و پایین آمدن آب تغییر می کند از این رو در اثر جزر نهنگ ها بر روی ساحل بدون آب می مانند،و اینجاست که دو مشکل عمده آنها را تهدید می کنند،سوختگی پوست لطیف و حساس آنها در آفتاب و شکسته شدن دنده هایشان زیر بار سنگین وزنشان.

اینجا در نبود آب ارشمیدس هم نمی تواند کاری انجام دهد و وزن بالای آنها دنده های این حیوانات زیبا و بیگناه را در مدت کمتر از نیم ساعت، خرد می کند.

اینجاست که ما متوجه می شویم،به جای انگشت حسرت و دلسوزی گاهی باید نگران از تکنولوژی و راحتی خود باشیم و گاه گاهی به این نیز نگاه کنیم،چه جانداران قاتلی هستیم.

وال

حالا شاید متوجه شوید که چرا دوستداران محیط زیست در این قربانگاه بر روی نهنگ آب می ریزند و تلاش می کنند او را به محل عمیق تری هدایت کنند.

فیزیک گاهی وقتها هم خوب نیست!