آتش بازی در فضا،پایه ای!
کلی قپی بود که به هم می دادیم،از سالهای بعد می گفتیم و برای خودمون خانه ای از مهر می ساختیم و مثل هانسل و گرتل بهم شکلات تعارف می کردیم!
شبهای عید همیشه آتش بازی بود و چند تا منوری که به آسمان پرتاب می شد و گاه گاهی نقشهای قشنگی روی فضا حک می کرد،اما روشنایی آنها کجا و چشمان پرفروغ او کجا.
نگاهش کردم و گفتم:دنیا بدون تو،خیلی تاریکه!
لبخند زد و گفت:یکی دیگه می یاد روشنش می کنه نگران نباش!
شاید راست می گفت،بالاخره آدمها باید یک روز برن و روشنایی شون را ببرن اون دنیا،شاید در فضا آتش بازی قشنگ تری بشه راه انداخت!
راستی تا به حال فکر کردید،آیا می شه در فضا هم آتش بازی راه انداخت؟
بیایید به این موضوع اندکی بیشتر دقت کنیم،وقتی یک گلوله آتش بازی به هوا شلیک می شود چه روی می دهد؟در حقیقت این گلوله برای شلیک شدن نیازی به اکسیژن ندارد،حتی برای انفجار اول هم نیاز به اکسیژن ندارند زیرا در شیمی این واکنش نیازی به اکسیژن نیست.این گلوله ها دارای مواد اکسنده و کاهنده ای هستند و برای پرتاب از همان واکنشی استفاده می کنند که پیشرانه های موشکی استفاده می کنند.
اما اشکال پس از پرتاب گلوله ها رخ می دهد،زمانی که خرج انفجاری آنها تمام می شود،واکنشی که لازم است تا رنگ های زیبا را تولید کند نیازمند اکسیژن می باشد،از این رو در صورتی که این گلوله ها را در فضا شلیک کنیم،رنگ های زیبا را نخواهیم دید.در حقیقت این گلوله های آتش بازی در صورتی که اکسیژن اضافی همراه نداشته باشند،تنها لحظه ای نور از خود تولید می کنند و سپس خاموش می شوند.گرچه شاید در ابتدا اندکی رنگ وجود داشته باشد اما ...
هنوز هم وقتی به آتش بازی ها نگاه می کنم،بیادت می افتم،مثل همیشه درخشان تر از همه و زیباترینی!
وقتي همه با من هم عقيده مي شوند، تازه احساس مي کنم که اشتباه کرده ام.