فیزیک را بهتر بیاموزیم

در مطالب قبلی یاد گرفتیم که آنچه در آزمایش های فیزیکی مورد نظر می باشد کاهش خطای کاتوره ای است.

اما آنچه واضح است این است که از خطای کاتوره ای نمی توانیم چشم پوشی کنیم زیرا همواره وجود دارند.به عبارت دیگر آنچه اندازه گیری می شود مطلقا درست نیست!بلکه با خطا همراه است.

یک فیزیکدان هرگز کمیتی را بدون در نظر گرفتن خطا بیان نمی کند،لازم است در این جا به این نکته توجه کنیم که برای یک آزمایش دو نوع خطا در نظر گرفته می شود.خطای مطلق و خطای نسبی.

الف : خطای مطلق : قدر مطلق اختلاف مقدار اندازه گیری شده با مقدار واقعی کمیت می باشد.

در آزمایشهای مکرر بزرگترین اختلاف میان مقدار میانگین و مقدار اندازه گیری شده ها بیانگر خطای مطلق می باشد.

مثال : طولی را چهار بار اندازه گرفته ایم و مقادیر بدست آمده بر حسب سانتی متر،175.7 ،175.8،175.4 و 175.5 می باشند خطای مطلق این اندازه گیری برابر است با:

175.6=4/(175.7+175.8+175.4+175.5)

0.2=175.6-175.8=خطای مطلق

 ب :خطای نسبی: نسبت خطای مطلق به مقدار واقعی کمیت،این خطا تعیین کننده دقت آزمایش است.این خطا را می توانیم از رابطه زیر بدست بیاوریم:

در ادامه به بیان روش محاسبه خطاها خواهیم پرداخت.

ادامه دارد...