تصاویر سه بعدی
هی به مجلات نگاه می کرد و تمرین می کرد اما در آخر هم نتیجه بخش نبود،نمی دونم مشکل از کجا بود تا این که فهمیدم اون واقعا نمیتونه دیدی سه بعدی داشته باشه!
اغلب ما در مغزمان نسخه ای دوبعدی از محیط پیرامون خود می سازیم.ما اطلاعاتی از قبیل بو،رنگ،طعم و ... را در ذهن خویش با حواس درونی خود ایجاد می کنیم و مغز با کمک این ذهنیات به تصویری از جهان پیرامون و آنچه می بینیم را نمایان می سازد.
اما اگر سیگنالهای حسی دریافت شده با آنچه با واقعیت بیرون وجود دارد همخوانی نداشته باشد دچار خطای حسی می شویم.مثلا در مورد بینایی ، شخصی را که در حال دور شدن از ماست را در حال کوچک شدن مشاهده می کنیم،اما درک مغزی ما این نیست که او کوچک می شود بلکه می گوییم این خطای دید است.
به عبارت دیگر هنگامی که یک جسم یا تصویر را می بینیم هر از چشم های ما تصویری از آن را بر روی پرده شبکیه خویش تشکیل می دهد از این رو هنگام انطباق این دو تصویر توسط مغز در صورتی که انطباق کاملی میان این دو تصویر روی دهد تصویر را به خوبی خواهیم دید.
حال اگر این دو توصیر به طور کامل بر روی هم منطبق نشوند، سیگنالهای فرستاده شده به مغز دو تصویر را ثبت و اندکی میان این دو تفاوت ایجاد می کند از این رو ساختار ذهنی ایجاد شده متفاوت و فرد دچار توهم دیداری می شود.مثلا یک تصویر دو بعدی را به صورت یک تصویر با عمق یا سه بعدی می بیند.
به تصاویر زیر دقت کنید هر یک از تصاویر برای ساده تر دیده شدن اندکی تغییر داده می شوند.
جهت دیدن تصاویر ابتدا طوری به تصویر نگاه کنید که انگار شفاف و پشت آن پیداست.چشمتان باید آرام و در مرکز تصویر تمرکز پیدا کنید.اندکی تمرکز کنید تا اندک اندک تصویر محو شود، پس از این موضوع آرام چشمان خویش را دورتر ببرید، تصاویر به صورت برجسته نمایان می شوند.
توجه برای دیدن ساده تر ابتدا به تصویر دوم هر بخش (هر یک از دو تصویر) نگاه کنید اگر با آنچه در نتیجه اعلام شده است مطابقت داشت، به دیدن تصویر مشکل تر بپردازید.
نگاهی بهش انداختم دیدم اشک از چشمانش سرازیر شده، آروم زیر لب بهم گفت راه دیگری برای دیدن وجود نداره!
دوستان فهمیدید علت ندیدن تصاویر سه بعدی توسط عزیز دوست داشتنی من چی بوده؟
وقتي همه با من هم عقيده مي شوند، تازه احساس مي کنم که اشتباه کرده ام.